Ο βετεράνος Γάλλος σκηνοθέτης Αλέν Καβαλιέ επιστρέφει στα κινηματογραφικά πράγματα με ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, καταγραφή των αλλαγών που έφερε στη ζωή του ο αναπάντεχος χαμός της συζύγου του Ιρέν, πριν από 37 ολόκληρα χρόνια. Μια ειλικρινής εξομολόγηση σε πρώτο πρόσωπο, προορισμένη να αγγίξει τις καρδιές των απανταχού σινεφίλ, την οποία ο γαλλικός Τύπος χαρακτήρισε ως ένα από τα αριστουργήματα του είδους.

Ένα βίντεο-ημερολόγιο, εξολοκλήρου γυρισμένο με χρήση DV και σε απόλυτα υποκειμενική οπτική από έναν κινηματογραφιστή που γνωρίζει άριστα το πώς να χρησιμοποιεί λιτά και αποδοτικά την φαντασία του και τη συγκυριακή μαγεία της καθημερινότητας, ώστε να καταγράψει και να παρουσιάσει μια μελαγχολική ελεγεία αναμνήσεων.

Με εντυπωσιακή αμεσότητα και καθόλα απροσποίητο ύφος, ο Καβαλιέ, ο οποίος σε αρκετά σημεία της ταινίας ακούγεται να διαβάζει δυνατά και καθαρά ποικίλα αποσπάσματα από ένα ημερολόγιο, όπου κατέγραφε τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της καθημερινότητας του ιδίου και της συζύγου του, 30 χρόνια πριν, παρουσιάζει την πιο ευάλωτη όψη της προσωπικότητάς του, κάνοντάς μας κοινωνούς των πιο μύχιων σκέψεων και των πιο βαθιών συναισθημάτων του. Κατ’ αυτό τον τρόπο οδηγείται σε μια κάποιου είδους «κάθαρση», στήνοντας, παράλληλα, ένα δίαυλο επικοινωνίας μαζί μας.

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του σκηνοθετική δουλειά Le filmeur, η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κανών, ο 78χρονος δημιουργός, ορμώμενος από τον πρόσφατο χαμό της μητέρας του, και έχοντας ως κεντρικό θέμα τη σύζυγό του, Irène Tunc, η οποία σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 1972, δημιουργεί ένα φιλμ για την ένταση και την επιρροή της απουσίας της στη ζωή του – ένα φιλμ του οποίου ο συναισθηματικός αντίκτυπος είναι άμεσος και καταλυτικός για το θεατή. 

Το Irène, η πιο προσωπική ταινία της καριέρας του, αποτελεί πρώτα και κύρια έναν υποβλητικό φόρο τιμής στη γυναίκα της ζωής του και συνάμα μια κάπως «αμήχανη» προσπάθεια από μέρους του να «εξορκίσει» το πνεύμα της, με απώτερο σκοπό να ανακουφίσει ως ένα σημείο τη βασανισμένη του ύπαρξη. Ένα ντοκιμαντέρ-ειλικρινής εξομολόγηση της απέραντης θλίψης που ακόμη νιώθει για τον αναπάντεχο χαμό της, ανήμπορος να την αφήσει «πίσω του», 37 ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατό της…

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη…

Γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου του 1931 στο Vendôme, Loir-et-Cher της Γαλλίας, ο Αλέν Καβαλιέ παρακολούθησε κινηματογραφικές σπουδές στο Institut des hautes études cinématographiques, μια από τις πλέον φημισμένες κινηματογραφικές σχολές παγκοσμίως, από την οποία έχουν αποφοιτήσει, μεταξύ άλλων, ο Λουί Μαλ, ο Αλέν Ρενέ, ο Φόλκερ Σλέντορφ, ο Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος και ο «δικός μας» Κώστας Γαβράς. Τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα τα έκανε στο πλευρό του Εντουάρ Μολινάρο και του Μαλ ως βοηθός σκηνοθέτη, ενώ το 1958 γύρισε το πρώτο προσωπικό του φιλμάκι, με τίτλο L'américain.

Η παρθενική μεγάλου μήκους ταινία του, το δράμα Le combat dans l’île με πρωταγωνιστές τους Ρόμι Σνάιντερ και Ζαν-Λουί Τρεντινιάν ήρθε 4 χρόνια αργότερα, ενώ η διασκευή του στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαγκάν Le chamade (1968), αποτέλεσε την πρώτη και μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας του, χάρη και στην παρουσία των Κατρίν Ντενέβ και Μισέλ Πικολί στους κύριους ρόλους. Τρία χρόνια πριν είχε εισέλθει εις γάμου κοινωνία με την Irène Tunc, γνωστή ηθοποιό της εποχής και πρώην Μις Γαλλία, με την οποία παρέμεινε παντρεμένος έως και την ημέρα του θανάτου της. 

Ο – θεωρούμενος ως ένας εκ των συνεχιστών της Nouvelle Vague – Καβαλιέ έχει αποσπάσει ποικίλες διακρίσεις στη μακρά σεναριακή και σκηνοθετική του καριέρα, η σημαντικότερη, ωστόσο, παραμένει η βράβευσή του με το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, αλλά και το Οικουμενικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κανών του 1968, για τη δουλειά του στο βιογραφικό δράμα Thérèse, μια μινιμαλιστική όσο και τίμια προσέγγιση στη ζωή και τη δράση της Μητέρας Τερέζας.  

Το «Ιρέν» θα προβληθεί στο πλαίσιο του Διαγωνιστικού Τμήματος του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στις 5.30 το απόγευμα, στον κινηματογράφο Ιντεάλ.