Αν υπήρξε μια ριζική αλλαγή στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου αυτή σημειώθηκε στη δεκαετία του ’70 – κινηματογράφος που αποκαλέστηκε «νέος» και που μπορεί να θεωρηθεί κάτι αντίστοιχο με μια ελληνική – και μοναδική -νουβέλ βαγκ. Πρωτοπόροι σ’ αυτήν ο Αλέξης Δαμιανός («Ευδοκία», με πρόδρομο το «Μέχρι το πλοίο»), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος («Αναπαράσταση», και στη συνέχεια «Μέρες του 36» και «Θίασος»), ο Παντελής Βούλγαρης («Το προξενιό της Άννας» που το ακολούθησε με το «Χάπη Νταίη»). Μια γενιά που ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα κι έδειξε πως μπορούσε να υπάρξει και να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού ένας άλλος κινηματογράφος, ένας κινηματογράφος που να σκέπτεται, να αναζητά, να προβληματίζεται και να φτιάχνεται, ανεξάρτητα από τα στούντιο και τους καθιερωμένους παραγωγούς (που, έτσι κι αλλιώς, είχαν αποχωρήσει με την εμφάνιση της τηλεόρασης). Αυτόν τον νέο κινηματογράφο – το ελληνικό νέο κύμα - γιορτάζουμε με τις οκτώ ταινίες του αφιερώματος. Καθώς το 2010 συμπληρώνονται 40 χρόνια από την παρθενική προβολή της πρώτης μεγάλου μήκους δημιουργίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση, της ταινίας, που, ουσιαστικά, «εγκαινίασε» αυτό που σήμερα αποκαλούμε «Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος», θα πραγματοποιηθεί επετειακή προβολή με νέα, ανακαινισμένη κόπια, ενώ παράλληλα,  ο σκηνοθέτης θα τιμηθεί με το Ειδικό Βραβείο του Πανοράματος για την καταλυτική συμβολή του στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης. Στο πλαίσιο του αφιερώματος, θα προβληθούν ακόμη και ταινίες όπως το Δύο Φεγγάρια τον Αύγουστο (1978), σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη και σενάριο Γιώργου Σκούρτη και θέμα τον καλοκαιρινό έρωτα ενός άντρα και μιας γυναίκας στην έρημη Αθήνα, το Χάπη Νταίη (1976) σε σενάριο και σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη, στο οποίο μία αντιπροσωπία επισήμων καταφθάνει σε ένα ερημονήσι που χρησιμοποιείται ως στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιφρονούντων και η περίφημη Ευδοκία (1971) σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού, με θέμα τον έρωτα ενός φαντάρου για μια νεαρή πόρνη, ο οποίος προκάλεσε σάλο στη συντηρητική κοινωνία της εποχής.